کلبه ی یس

ای یار خانه ی ما اینجاست

خانه دوست کجاست؟

شعبان ماه بسیار شریفى است و به حضرت سید انبیاء صَلَّى اللهِ عَلِیهِ وَ آله منسوب است و آن حضرت این ماه را روزه مى‌گرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و مى‌فرمود شعبان، ماه من است هر كه یك روز از ماه مرا روزه بگیرد بهشت برای او واجب می‌شود و از حضرت صادق علیه السلام روایت شده است كه چون ماه شعبان فرا می‌رسید امام زین العابدین علیه السلام اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى‌فرمود اى اصحاب من مى‌دانید این چه ماهى است؟

این ماه شعبان است و حضرت رسول صلى الله علیه و آله مى‌فرمود شعبان ماه من است پس در این ماه براى جلب محبت پیغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود روزه بدارید. به حقّ آن خدایى كه جان علىّ بن الحسین به دست قدرت اوست سوگند یاد مى‌كنم كه از پدرم حسین بن على علیهماالسلام شنیدم كه فرمود شنیدم از امیرالمؤمنین علیه السلام كه هر كه روزه بگیرد در ماه شعبان براى جلب محبّت پیغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا؛ خداوند او را دوست می‌دارد و در روز قیامت كرامت خود را نصیب او می‌گرداند و بهشت را براى او واجب می‌کند.

شیخ از صفوان جمال روایت كرده كه گفت :

حضرت صادق علیه السلام به من فرمود كسانى را كه در اطراف تو هستند را بر روزه گرفتن در ماه شعبان ترغیب کن. گفتم فدایت شوم مگر در فضیلت آن چیزى هست؟ فرمود: بله همانا كه رسول خدا صلى الله علیه و آله هر گاه هلال ماه شعبان را مى‌دید به مُنادیى امر مى‌فرمود كه در مدینه ندا مى‌كرد: اى اهل مدینه من رسولم از جانب رسول خدا صلى الله علیه و آله به سوى شما.

ایشان مى‌فرماید آگاه باشید همانا شعبان ماه من است پس خدا رحمت كند كسى را كه یارى كند مرا بر ماه من یعنى روزه در آن ماه روزه بگیرد.

سپس از حضرت صادق علیه السلام و ایشان از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل کرد که مى‌فرمود:

از زمانى كه شنیدم منادى رسول خدا صلى الله علیه و آله ندا كرد در ماه شعبان، ترک نشد از من روزه شعبان و ترک نخواهد شد از من تا مدتى كه حیات دارم ان شاء الله تعالى.

سپس مى‌فرمود كه روزه دو ماه شعبان و رمضان توبه و مغفرت از خدا است.

این متن رو خیلی دوست دارم

حلول ماه رجب مبارک

به كلینیك خدا رفتم تا چكاپ همیشگی ام را انجام دهم، فهمیدم كه بیمارم ...

خدا فشار خونم را گرفت، معلوم شد كه لطافتم پایین آمده.

زمانی كه دمای بدنم را سنجید، دماسنج 40 درجه اضطراب نشان داد.

آزمایش ضربان قلب نشان داد كه به چندین گذرگاه عشق نیاز دارم، تنهایی سرخرگهایم را مسدود كرده بود ...

و آنها دیگر نمی توانستند به قلب خالی ام خون برسانند.

به بخش ارتوپدی رفتم چون دیگر نمی توانستم با دوستانم باشم و آنها را در آغوش بگیرم.

بر اثر حسادت زمین خورده بودم و چندین شكستگی پیدا كرده بودم ...

فهمیدم كه مشكل نزدیك بینی هم دارم، چون نمی توانستم دیدم را از اشتباهات اطرافیانم فراتر ببرم.

زمانی كه از مشكل شنوایی ام شكایت كردم معلوم شد كه مدتی است كه صدای خدا را آنگاه كه در طول روز با من سخن می گوید نمی شنوم ...!

خدای مهربان برای همه این مشكلات به من مشاوره رایگان داد و من به شكرانه اش تصمیم گرفتم از این پس تنها از داروهایی كه در كلمات راستینش برایم تجویز كرده است استفاده كنم :

هر روز صبح یك لیوان قدردانی بنوشم

قبل از رفتن به محل كار یك قاشق آرامش بخورم .

هر ساعت یك كپسول صبر، یك فنجان برادری و یك لیوان فروتنی بنوشم.

زمانی كه به خانه برمیگردم به مقدار كافی عشق بنوشم .

و زمانی كه به بستر می روم دو عدد قرص وجدان آسوده مصرف كنم.

امیدوارم خدا نعمتهایش را بر شما سرازیر كند:

رنگین كمانی به ازای هر طوفان ،

لبخندی به ازای هر اشك ،

دوستی فداكار به ازای هر مشكل ،

نغمه ای شیرین به ازای هر آه ،

و اجابتی نزدیك برای هر دعا  .

میم مثل ماه
میم مثل مریم

میم مثل مادر
کاشکی میشد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم
چقدر مث بچگی هام لالایی هاتو دوست دارم
سادگی هاتو دوست دارم، خستگی ها تو دوست دارم
چادر نماز زیر لب خدا خدا تو دوست دارم
کاشکی رو تاقچه ی دلت آینه و شمعدون میشدم
تو دشت ابری چشات یه قطره بارون میشدم
کاشکی میشد یه دشت گل برات لالایی بخونم
یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم
لالایی… لالایی… لالالا…
بخواب که میخوام تو چشات ستاره هامو بشمارم
لالایی… لالالا…
پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم
دنیا اگه خوب اگه بد، با تو برام دیدنیه
باغ گلای اطلسی، با تو برام چیدنیه
مـــــــــــــــادر…
مـــــــــــــــادر…

شنید گوش دلم مژده از ولادت زهرا
گشود بلبل طبعم زبان به مدحت زهرا

فضاى کعبه منور شد از فروغ جمالش‏
صفا گرفت صفا از صفاى صورت زهرا
خداى اکبر و اعظم نکرده خلق به عالم
ز نسل حضرت آدم زنى به شوکت زهرا
به جز خدیجه کبرا که هست مظهر عصمت
نزاد مادر دیگر زنى به عصمت زهرا
بخوان حدیث کسا و بین که خالق یکتا
نموده خلقت دنیا براى خلقت زهرا
نهاده ساره سربندگى به پاى سر یرش
ستاده هاجر چو خادمان به خدمت زهرا
چو اوست نور حق و حق در او نموده تجلى
به غیر حق نشناسد کسى حقیقت زهرا
ولى چه سود که با این همه جلالت و شوکت
زمانه بود مدام از پى اذیت زهرا
چنان به درد و مصیبت نمود صبر و تحمل‏
که صبر شد متحیر ز صبر و طاقت زهرا

 شد جهان پرشور و غوغا

صفحه ی گیتی مصفا

بیت احمد طور سینا

پانهد زهرا-س به دنیا

*ولادت نورانی اش مبارک*

وقتی محبتت را با همه وجودت به من تقدیم کردی و مرا شرمنده الطاف کریمانه ات کردی و

دل قشنگت را مالامال از عشق به من کردی بار دلدادگی را سخت بر دلم نهادی و امانت

عشق را در وجودم نهادی و عهد کردم که تکیه گاهت در همه لحظاتت باشم. روز ولادت

حضرت زهرا را به شما همسر عزیز و مهربانم پیشاپیش تبریک میگویم . . .

منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست میدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد ...

رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟!

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم!

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی .یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک الوده ات را دوست میدارم ...

طلب کن خالق خود را.بجو مارا تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم،اهسته میگویم، خدایی عالمی دارد

تویی زیباتر از خورشید زیبایم

تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من افریدم بر خودم احسنت میگفتم

مگر ایا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی.ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟رها کن ان خدای دور

آن نامهربان معبود.آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت.خالقت.اینک صدایم کن مرا.با قطره اشکی

به پیش اور دو دست خالی خودرا. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام.آیا عزیزم حاجتی داری؟

بگو جز من کس دیگر نمیفهمد

به نجوایی صدایم کن

بدان اغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات اوردم

قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور،

رهایت من نخواهم کرد

برای درک اغوشم,

شروع کن,یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد ...
برداشت از وب  اشک های آسمان.

بیاید بیاید که گلزار دمیده

بیـــائید بیائیــد کـــه گلـــزار دمیــــــده ست

بیائیـــــد بیـــائیــد که دلدار رسیـــــــده ست

بیاریـــد به یکبار همـــه جـان و جهـــان را

به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده ست

بران زشت بخندیــد که او نــــاز نمـــایـــــد

بران یـــار بگــرید که از یار بریــــده سـت

همـــه شهر بشورید چو آوازه در افتــــــــاد

که دیوانه دگـــر بار ززنجیر رهیــــده سـت

بکـــوبید دهلهــا و دگــر هیــچ نگــو ئیــــــد

چه جای دل وعقلست؟ که جان نیزرمید ست

چه روزیست چه روزیست چنین روزقیامت

مگر نامه اعمال ز آفاق پریـــــــــــــده سـت

خموش باش خموش باش مکن فاش مکن فاش

مخور غـــوره و مفشاء که انگور رسیده ست

                                                          احمد ظاهر

ای پادشه خوبان

ای پادشه خـــــوبان داد از غــم تنهــائـــــی

دل بی تو بجان آمد وقت است که باز آئــی

دایم گل این بوستان شاداب نمــــی مــانــــد

در یاب ضعیفان را در وقت تــــــوانـائــی

دیشب گلــه زلفش بـــا بـــاد همـــی کــردم

گفتــا غلطی بگذار زین فکــرت سودائــــی

صد باد صبا اینجــا با سلسله می رقصــــند

اینست حــریف ایدل تــا بــاد نـــه پیمــائــی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنــانم کرد

کز دست بخــواهد شد پا یـــاب شکیبــــائی

یارب بکه شایــد گفت این نکته که در عالم

رخساره بکس ننمــود آن شاهد هـرجائــــی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خــرامان کن تا بــاغ بیــارائــــــــی

ای درد تـــوام درمان در بستــــر نـاکـامـی

دی یاد توام مــونس در گــوشهء تنهــائــــی

در دایره قسمت مـــــا نقطه تسلیــــمیـــــــم

لطف آنچــه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی

فکر خود و رای خود در عالم رنـدی نیست

کفرست درین مذهب خود بینی وخود رائـی

زین دایره مینــا خونین جگـــــرم مـــــی ده

تا حل کنم این مشکــل در ساغـــر مینائــــی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شادیت مبارک باد ای عــــاشق شیـــدائــــی

                                                                         لسان الغیب

***************************

ای جان من اسیرت

ای جان من اسیــرت ای عمر من فــدایت

عمــرم به آخر آمد بی لعل جــــان فـزایت

تو میروی خرامان من با دو چشم گریـــان

آشفته و پــریشان چــون کاکل از قفــــایت

نی بخت آنکه یک شب دستم کشد به زلفت

نی پای آنکه روزی بگــریزم از جفــــایت

                                                 احمد ظاهر

من خدايي دارم که در اين نزديکي است

مهربان ؛
خوب ؛
قشنگ ؛

چهره اش نوراني است ،

گاه گاهي سخني ميگويد با دل کوچک من ،
ساده تر از سخن ساده ي من ؛

او مرا مي فهمد

او مرا مي خواند

نام او ذکر من است

در غم و در شادي

چون به غم مي نگرم
آن زمان رقص کنان ميخندم

که خدا يار من است ؛

که خدا در همه جا ياد من است ،

او خدايي است که ؛ مرا مي خواهد

لطفا تا آخرش بخونید :

چقدر خنده داره

که یک ساعت خلوت با خدا دیر و طاقت فرساست. ولی 90 دقیقه بازی یک تیم فوتبال مثل باد

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق
قهرمانان را بیدار کند.

قایق از تور تهی
و دل از آروزی مروارید،
همچنان خواهم راند
نه به آبیها دل خواهم بست
نه به دریا ـ پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
«دور باید شد، دور.
مرد آن شهر، اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود
هیچ آئینه تالاری، سرخوشیها را تکرار نکرد
چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود
دور باید شد، دور
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره هاست.»
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند

پشت دریاها شهری ست
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است
بامها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر، شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله، به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس تو را می شنود
و صدای پر مرغان اساططیر می آید در باد

پشت دریا شهری ست
که درآن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند.

پشت دریاها شهری ست!
قایقی باید ساخت .

سهراب سپهری

آری تو راست می گویی آسمان مال من است
پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است
اما سهراب تو قضاوت کن
بر دل سنگ زمین جای من است!!!
من نمی دانم که چرا این مردم دانه های دلشان پیدا نیست.
صبر کن سهراب…!!!
قایقت جا دارد…!!!
من هم از همهمه ی داغ زمین بیزارم.

یک اتاق ، اندکی نور، سکوت
من خدایی دارم که همین نزدیکی است
در امتداد لحظه هایم
هر روز….!

در سایه هایی قرمز شناور می شوم
می خندم به عشق فنا شده ی زمینی مان
قاه قاه……

معنی اشک ، کبودی و درد را می دانم
بغض سنگین خاطره را از نزدیک لمس کرده ام
من در این تاریکی، دوراز همه ، خدا را می خوانم
خدا را که صدا می زنم ، همه ی ذره ها آرام می شوند
یک اتاق ،اندکی نور….من خدا را دارم!

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
می کنم تنها از جاده عبور
دور ماندند زمن آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غمها
فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر سحر نزدیک است
هر دم این بانگ بر آرم از دل
وای این شب چقدر تاریک است
خنده ای کو که به دل انگیزم
قطره ای کو که به دریا ریزم
صخره ای کو که بدان آویزم
مثل اینست که شب نمناک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمناک است
هر دم این بانگ بر آرم از دل
وای این شب چقدر تاریک است
اندکی صبر سحر نزدیک است